Պատմություն

<<1954թ օգոստոս-Տնքում  է  գնացքը  Կարճևանի  կայարանի  առջև:Գնացքից  իջնում  ենք  Ագարակի  նորաստեղծ դպրոց  գործուղված  երկու  ուսուցիչներս  և  զարմացած  նայում  շուրջը, իսկ  շուրջը  լեռներ  էին, լեռներ՝ լեռների վրա, մեկը  մյուսի  վրա  ծալված, մեկը  մեկի  շալակը  ընկած, մեկը  մյուսից  ահաբեկված:Այսպիսի լեռներ մենք չէինք տեսել:

Առաջին  գիշերը  մի կերպ  լուսացնում  ենք՝ տանջվելով  մոծակների  խայթոցներից, շնչահեղձ  անող օգոստոսյան շոգից, լեռների  լռության  և  թշնամի  պետության  վախից, Արաքսի  մոտիկությունից…

Առավոտյան  գնում  ենք  դպրոց՝  աշխատանքի:Այն  տեղավորված  էր  հրապարակի  վրա  գտնվող  երհարկանի  շենքի(ներկայիս  երաժշտական  դպրոց)  առաջին  հարկում, որն  ուներ  ընդհանուր  միջանցք  հարևան  հիմնարկի  հետ:Հավաքվում  են  բոլոր  ուսուցիչները:Դպրոցի  դիրեկտոր  Արշավիր  Մելքոնյանը՝ հեզաբարո  մի  անձնավորություն մեզ՝ ուսւոցիչներիս  ներկայացնում  է  իրար:Ահա  նրանք՝ Երմոնյա  Մարության, Օլյա Սահակյան (դասվարներ), Սոֆյա  Դավթյան(ռուսաց լեզու), Բաբկեն Առաքելյան (ֆիզիկա,մաթեմատիկա):Դիրեկտորը  քիմիայի և կենսաբանության  մասնագետ էր:Ես  պարապում  էի  մայրենի  լեզու  և  ֆիզկուլտուրա>>:

Հուշերը  Ագարակի  պատմությանն  է  թողել  Արամայիս  Սարգսյանը:

Առաջիններն  էին  նրանք, եկան  նվիրումով, դժվար  օրեր  ունեցան , չերկյուղեցին  կիսակառույց բնակավայրի  դժվարություններից:Նրանք  ճանապարհ  բացեցին, հետո  հարթեցին  այն, հետո նրանց  բացաց  հետքերով  սերունդներ  քայլեցին և կքայլեն  երկար-երկար:Փա՛ռք նրանց:

1954թ սեպտեմբերի  1-ին   մեծ  աշխուժություն  էր  Ագարակում:Դպրոցամերձ  հրապարակում  հավաքվել  էր  ավանի  ողջ  բնակչությունը:Ինչ  իմանային  նրանք, որ  երբեմնի  անապատում  բնակավայր  կկառուցվեր, այն  կհարստանար  կենսագրությամբ, և  մի  օր  էլ  այնտեղ  կհնչեր  դպրոցական  զանգը:Երեխաների  աղմուկը  կարծես  պատռել  էր  շրջակա  լեռների  դարավոր  լռությունը:

Եվ… դպրոցի  հավաքարար  Նուբար  մայրիկը  դպրոցի  մուտքի  պատին  կախված  երկաթին  հարվածելով  ազդարարում  է  դպրոցի  առաջին  ուսումնական  տարվա  սկիզբը:Սրբազան  պահ՝ Ագարակը  դադարում  է  սոսկ  աշխարհագրական  տեղանք  լինելուց  և  ձեռք  է  բերում    նոր  ու կարևոր  իմաստ, <<Հացից  հետո  ժողովրդի  համար  ամենակարևորը  դպրոցն  է>>:

Սեպտեմբերի  վերջին  ծնունդ  է  առնում  նաև  բանվոր  երիտասարդության  երեկոյան  (հերթափոխային)  դպրոցը:

Ու  քայլեց  դպրոցի  պատմությունը՝ հյուսելով  մանկության  և  պատանեկության  մի  չքնաղ  երազ…  ու  երազը  շարունակվում  է՝ կրթելով  մատաղ  միտք  ու  հոգի:

1954թ-ից    դպրոցը  ղեկավարել  են   Արշավիր Մելքոնյանը, Իշխան Մանուչարյանը,

Մամիկոն Հարությունյանը,Սերժիկ Պողոսյանը,Էմմա Դավթյանը  և Անահիտ Առաքելյանը:

2012թ-ից առ այսօր ղեկավարում է  Էռնա  Բարխուդարյանը: